Mijn column

Ik ben als het water zonder kruik. Ik kan op allerlei manieren overal naartoe stromen en ik wil op allerlei manieren de ziel voeden van hen die open staan voor mijn liefde.

Ik ben ook als een dorsvlegel, die de egostructuren wil openbreken die de bewustwording van de mens in de weg staan. Het bewustzijn wat ik beoog houdt in: het openstaan voor een vrije stroming van liefde en het ervaren van onze zielsverbondenheid met al het natuurlijke en met de liefde die in alles en iedereen huist. Ook die dorsvlegel is liefde, pijnlijk maar bevrijdend.

Er zijn oneindig veel waarheden, wegen, manieren en vormen van leven, die ik allen probeer te respecteren, zolang ze niet in strijd zijn met de ziel, de ziel blokkeren, de ziel ontkennen, of de ziel negeren.

Want de liefde, die via de ziel tot ons komt, is de ultieme essentie, de creatieve energie uit de Bron van het bestaan, dat wat in elk levend wezen aanwezig is, dat wat ieder nodig heeft, dat wat bruggen bouwt tussen verschillende mensen of groeperingen en datgene waar we ons slechts bewust van hoeven te worden om erdoor vervuld te worden.

En als wij zelf genoeg liefde hebben, waarom zouden we het dan niet delen? Liefde heeft immers pas waarde als het stroomt.