Inspiratie en essentialisme
Omdat ik met mijn visie mensen wil inspireren is het misschien wel belangrijk dat ik uitleg wat ik daarmee bedoel. Inspiratie ontvang je, denk ik, als iemand iets laat zien of horen wat hij kan, vindt, voelt, ziet, of denkt, waarmee hij jou raakt en waarin je jezelf herkent. Hij raakt je omdat jij voelt en beseft dat je in potentie de zelfde kwaliteit hebt, die je tot dan toe nog niet tot ontwikkeling hebt gebracht. Inspiratie kan je dus stimuleren om een kwaliteit, waarvan je de kiem al met je meedraagt, te herkennen in wat iemand met je communiceert, om te erkennen dat jij die kwaliteit ook hebt is en om deze kwaliteit tot ontwikkeling te brengen.
Zelf word ik het meest geïnspireerd door mensen die hun eigen waarheden vertellen. Ik merk dat ik dan aandachtig luister, alles hoor wat ze zeggen en dat ik datgene uit hun visie opsteek wat voor mij ook als waar aanvoelt. Die waarheden die ik herken in zijn, uit woorden bestaande, spiegelbeeld van mij, integreer ik dan in mijn eigen waarheid. Alleen datgene waarin ik mezelf herken kan ik als inspirerend ervaren.
De rest van wat hij zegt, wat niet in mijn waarheid past, hoor ik dan als een spiegelbeeld van de wereld en ik denk: dus er zijn ook mensen die dit als waar ervaren. Dat is kennis, inzicht in andermans waarheden. Hoe meer van dat soort sociaal inzicht je verwerft, hoe beter je met anderen om kunt gaan zonder op hun tenen te gaan staan, maar je moet die kennis niet verwarren met jouw eigen waarheid. De twee hebben niets met elkaar te maken.
Ik word nauwelijks geïnspireerd door mensen die de waarheden van anderen herhalen, zonder dat ze zelf de keuze hebben gemaakt welke van die waarheden zij zelf onderschrijven. Dat noem ik onpersoonlijk contact. Maar ook als zij wel die waarheden van anderen wel als hun eigen waarheid verkondigen, als zij die waarheden geloven, dan voel ik mij niet vaak geïnspireerd, omdat het niet eigen is. In sommige gevallen zou ik dan willen spreken met de eigenaar of bron van die waarheden, die niet gelooft maar die het zelf zo ziet, maar dat is lang niet altijd mogelijk.
Met het essentialisme verkondig ik dus slechts mijn eigen waarheid en visie, in een poging anderen bij de waarheid te brengen die uit hun eigen ziel, ofwel uit hun diepste identiteit komt en om hen te stimuleren om hun eigen visie te ontwikkelen vanuit die ziel. Ik wil dus absoluut niet dat anderen mijn waarheden kopiëren, napraten, geloven of volgen, want dan zouden ze van hun eigen waarheden vervreemden, of in een spagaat komen, of zeggen wat ze niet menen. Nee, ik wil alleen mensen, die zichzelf herkennen in sommige dingen die ik zeg, inspireren om hun zelfbewustzijn te vergroten met behulp van die sommige dingen die hen raken. Ik wil mensen inspireren om hun waarheden meer eigen te maken. En ik wil ook mensen inspireren om zich te ontwikkelen in de richting van eigenliefde op basis van de verbinding met hun ziel, met de Bron van het bestaan en met alles en iedereen die uit die zelfde Bron voortkomen als wij.
Sommigen zeggen dat dat te veel is om in één mensenleven te ontwikkelen en dat kan voor velen waar zijn. Maar het gaat mij ook niet om het op tijd bereiken van het einddoel. Trouwens, wie weet mag je wel doorgaan met je ontwikkeling na je dood, in een volgend leven. Het gaat mij vooral om de vergroting van het bewustzijn, van de helderheid van het perspectief, van de vrijheid van het ego en van de verbondenheid met de ziel. Die vergroting kan elke dag, of elke week plaatsvinden, en als ik daar een rol in kan en mag spelen als inspirator, dan doe ik dat graag. Maar iedereen moet zelf, op eigen kracht, de stappen zetten die hij of zij nodig vindt, om zich te ontwikkelen naar een completer mens.
Zelf word ik het meest geïnspireerd door mensen die hun eigen waarheden vertellen. Ik merk dat ik dan aandachtig luister, alles hoor wat ze zeggen en dat ik datgene uit hun visie opsteek wat voor mij ook als waar aanvoelt. Die waarheden die ik herken in zijn, uit woorden bestaande, spiegelbeeld van mij, integreer ik dan in mijn eigen waarheid. Alleen datgene waarin ik mezelf herken kan ik als inspirerend ervaren.
De rest van wat hij zegt, wat niet in mijn waarheid past, hoor ik dan als een spiegelbeeld van de wereld en ik denk: dus er zijn ook mensen die dit als waar ervaren. Dat is kennis, inzicht in andermans waarheden. Hoe meer van dat soort sociaal inzicht je verwerft, hoe beter je met anderen om kunt gaan zonder op hun tenen te gaan staan, maar je moet die kennis niet verwarren met jouw eigen waarheid. De twee hebben niets met elkaar te maken.
Ik word nauwelijks geïnspireerd door mensen die de waarheden van anderen herhalen, zonder dat ze zelf de keuze hebben gemaakt welke van die waarheden zij zelf onderschrijven. Dat noem ik onpersoonlijk contact. Maar ook als zij wel die waarheden van anderen wel als hun eigen waarheid verkondigen, als zij die waarheden geloven, dan voel ik mij niet vaak geïnspireerd, omdat het niet eigen is. In sommige gevallen zou ik dan willen spreken met de eigenaar of bron van die waarheden, die niet gelooft maar die het zelf zo ziet, maar dat is lang niet altijd mogelijk.
Met het essentialisme verkondig ik dus slechts mijn eigen waarheid en visie, in een poging anderen bij de waarheid te brengen die uit hun eigen ziel, ofwel uit hun diepste identiteit komt en om hen te stimuleren om hun eigen visie te ontwikkelen vanuit die ziel. Ik wil dus absoluut niet dat anderen mijn waarheden kopiëren, napraten, geloven of volgen, want dan zouden ze van hun eigen waarheden vervreemden, of in een spagaat komen, of zeggen wat ze niet menen. Nee, ik wil alleen mensen, die zichzelf herkennen in sommige dingen die ik zeg, inspireren om hun zelfbewustzijn te vergroten met behulp van die sommige dingen die hen raken. Ik wil mensen inspireren om hun waarheden meer eigen te maken. En ik wil ook mensen inspireren om zich te ontwikkelen in de richting van eigenliefde op basis van de verbinding met hun ziel, met de Bron van het bestaan en met alles en iedereen die uit die zelfde Bron voortkomen als wij.
Sommigen zeggen dat dat te veel is om in één mensenleven te ontwikkelen en dat kan voor velen waar zijn. Maar het gaat mij ook niet om het op tijd bereiken van het einddoel. Trouwens, wie weet mag je wel doorgaan met je ontwikkeling na je dood, in een volgend leven. Het gaat mij vooral om de vergroting van het bewustzijn, van de helderheid van het perspectief, van de vrijheid van het ego en van de verbondenheid met de ziel. Die vergroting kan elke dag, of elke week plaatsvinden, en als ik daar een rol in kan en mag spelen als inspirator, dan doe ik dat graag. Maar iedereen moet zelf, op eigen kracht, de stappen zetten die hij of zij nodig vindt, om zich te ontwikkelen naar een completer mens.
0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina