Mijn column

Als ik met mensen over hun problemen praat, kom ik vaak onverwerkt verdriet tegen wat in diegene ligt opgeslagen. Hun pijn is de oorzaak van het verdriet en hun angst zorgt ervoor dat het vast komt te zitten. Door dit vastzittende verdriet, wordt ook hun persoonlijke ontwikkeling geblokkeerd. Als we nu niet ingaan op de oorzaak van de pijn, die toch bij iedereen anders is, kunnen we ons wel de vraag stellen: Hoe verwerk je vastzittend verdriet?

De overtuiging die ik als kind had, was dat je om verdriet te verwerken, moest huilen. Dat werkte lang heel goed, zeker voor mezelf. Nog steeds zie ik tranen als het oplosmiddel waarin je problemen, pijn en angst oplost en naar buiten vervoert. De tranen verdampen en het verdriet wordt teruggegeven aan de kosmos. Dat is de opluchting die je voelt als je gehuild hebt.

Toch heb ik met allerlei mensen gesproken voor wie mijn visie geen oplossing was. Zo waren er mensen die niet bij hun verdriet konden komen, terwijl ze wel wisten dat er verdriet zat. En er waren mensen die oneindig veel verdriet hadden, die niet het gevoel hadden dat ze huilenderwijs iets konden opruimen.

Voor mezelf had ik de manier gevonden om ook in de moeilijkste momenten mijn verwerking te sturen door over pijnlijke ervaringen te schrijven in een dagboek. Schrijvenderwijs kwamen mijn gevoel en verstand samen, kwamen er emoties los en werden mijn hoofd en hart weer helderder. Door te schrijven over de bron van mijn verdriet en over de betekenis van mijn tranen, werd het verdriet welbewust afgevoerd: een structurele oplossing.

Veel mensen die ik deze verwerkingsmethode aanraadde, konden hun emoties echter niet met behulp van de pen aanraken. Dus deze oplossing die voor mij zo succesvol was kon ik niet iedereen voorschotelen. Helaas. Dus, vind je eigen bewuste manier om je tranen aan het rollen te krijgen, verwerk zo je emoties en maak je leven lichter en vrijer!