Welke sociale verplichtingen?
Wanneer eind december de feestdagen naderen, dwingt zich altijd weer het zelfde mechanisme op: sociale verplichtingen. Iedereen in Nederland krijgt er direct of indirect mee te maken en veel mensen klagen erover. Met de Kerst moeten we naar de (schoon-)familie en met de Jaarwisseling moeten we op het coolste, meest exclusieve feestje rondlopen. Het gebrek aan samenhang tussen mensen komt altijd het duidelijkst in beeld op het einde van het jaar: de periode waarin, door koude en donkerte, samen zijn het hardste nodig is.
Worden sociale verplichtingen door onszelf, of door anderen ten onrechte aan ons opgelegd? Welke verplichtingen horen onlosmakelijk bij het mens zijn te midden van andere mensen? Eigenlijk vraag ik me dus af of we nog wel weten waarover we ons in de decembermaand massaal beklagen.
Meestal zijn het degenen die keuzemogelijkheden te over hebben, waar en met wie zij de feestdagen gaan doorbrengen, die het hardste erover klagen. Terwijl mensen die alleen zijn met Kerst of met de Jaarwisseling, door iedereen erop gewezen worden dat zij zielig zijn en dat ze wel moeten lijden aan eenzaamheid. Alleen zijn met de feestdagen is not done. De tot "eenzaam" bestempelden krijgen bijna de neiging om toch gezelschap op te zoeken, want: "Tja..., het is toch ook misschien wel raar om alleen te zijn op zo´n speciale avond." Je zou bijna denken dat het een sociale verplichting is om met de feestdagen met je eigen groepje samen te zijn; tenminste, als je die hebt.
Ik denk dat het niet je plicht is om volgens de traditie, fysiek samen te zijn met je eigen clubje, maar om stil te staan en uiting te geven aan je verbondenheid met je medemensen. Als je de druk ervaart om ergens aanwezig te zijn, heb je het niet over een sociale verplichting, maar over verwachtingen waar je wellicht (met tegenzin) aan voldoet. Welke sociale verplichtingen hebben we dan wel?
Ik heb sociale verplichtingen altijd als een contradictie in terminus beschouwd. Je had werktijd, die was ingevuld door wat je moest doen. En je had je vrije tijd, die je zelf kon invullen, als je vrije sociale ruimte. Sociale verplichtingen, daar koos ik simpelweg niet voor, omdat ik nooit een reden daarvoor heb kunnen vinden.
Maar nu denk ik daar anders over. Als je iemand vraagt naar diens plannen met de feestdagen en hij/zij zegt alleen te zullen zijn, dan is het je sociale verplichting om diegene uit te nodigen. Aan de ene kant doe je dan iets wat een verband heeft met de boodschap van Jezus Christus; kerstmis is tenslotte zijn verjaardag. Daarnaast stel je die vraag dan pas als je je werkelijk verbonden voelt met die ander, omdat je weet welke gevolgen je vraag kan hebben.
Het is een mooi alternatief voor de gebruikelijke lompheid: wel vragen wat de ander gaat doen met de feestdagen, maar hem of haar niet uitnodigen als het antwoord "alleen zijn" inhoudt. Mensen zijn tegenwoordig eerder geneigd om op een afstandelijke manier hun medelijden te tonen, in plaats van hun werkelijke sociale verplichting op te pakken.
Zo creëer je met je vraag onnodig een gevoel van eenzaamheid bij de ander, zelfs al vond diegene het vooraf prima om alleen te zijn. Het ironische is dan nog wel, dat je zelf waarschijnlijk ook eenzaam zult zijn in je onvrijwillige gezelschap, onder het mom van "sociale verplichtingen".
Worden sociale verplichtingen door onszelf, of door anderen ten onrechte aan ons opgelegd? Welke verplichtingen horen onlosmakelijk bij het mens zijn te midden van andere mensen? Eigenlijk vraag ik me dus af of we nog wel weten waarover we ons in de decembermaand massaal beklagen.
Meestal zijn het degenen die keuzemogelijkheden te over hebben, waar en met wie zij de feestdagen gaan doorbrengen, die het hardste erover klagen. Terwijl mensen die alleen zijn met Kerst of met de Jaarwisseling, door iedereen erop gewezen worden dat zij zielig zijn en dat ze wel moeten lijden aan eenzaamheid. Alleen zijn met de feestdagen is not done. De tot "eenzaam" bestempelden krijgen bijna de neiging om toch gezelschap op te zoeken, want: "Tja..., het is toch ook misschien wel raar om alleen te zijn op zo´n speciale avond." Je zou bijna denken dat het een sociale verplichting is om met de feestdagen met je eigen groepje samen te zijn; tenminste, als je die hebt.
Ik denk dat het niet je plicht is om volgens de traditie, fysiek samen te zijn met je eigen clubje, maar om stil te staan en uiting te geven aan je verbondenheid met je medemensen. Als je de druk ervaart om ergens aanwezig te zijn, heb je het niet over een sociale verplichting, maar over verwachtingen waar je wellicht (met tegenzin) aan voldoet. Welke sociale verplichtingen hebben we dan wel?
Ik heb sociale verplichtingen altijd als een contradictie in terminus beschouwd. Je had werktijd, die was ingevuld door wat je moest doen. En je had je vrije tijd, die je zelf kon invullen, als je vrije sociale ruimte. Sociale verplichtingen, daar koos ik simpelweg niet voor, omdat ik nooit een reden daarvoor heb kunnen vinden.
Maar nu denk ik daar anders over. Als je iemand vraagt naar diens plannen met de feestdagen en hij/zij zegt alleen te zullen zijn, dan is het je sociale verplichting om diegene uit te nodigen. Aan de ene kant doe je dan iets wat een verband heeft met de boodschap van Jezus Christus; kerstmis is tenslotte zijn verjaardag. Daarnaast stel je die vraag dan pas als je je werkelijk verbonden voelt met die ander, omdat je weet welke gevolgen je vraag kan hebben.
Het is een mooi alternatief voor de gebruikelijke lompheid: wel vragen wat de ander gaat doen met de feestdagen, maar hem of haar niet uitnodigen als het antwoord "alleen zijn" inhoudt. Mensen zijn tegenwoordig eerder geneigd om op een afstandelijke manier hun medelijden te tonen, in plaats van hun werkelijke sociale verplichting op te pakken.
Zo creëer je met je vraag onnodig een gevoel van eenzaamheid bij de ander, zelfs al vond diegene het vooraf prima om alleen te zijn. Het ironische is dan nog wel, dat je zelf waarschijnlijk ook eenzaam zult zijn in je onvrijwillige gezelschap, onder het mom van "sociale verplichtingen".
1 reacties:
Wat jammer dat er nog geen enkele reactie op dit artikel is geplaatst. Bij deze!
Ik weet zeker dat je het bij het rechte eind hebt. Ik heb zelf jaren verspilt aan diëten en allerlei onzinnige gedachten over "dik zijn", "dun willen worden", etc. Op een dag zag ik een jonge dame in een eetgelegenheid heel verheugd kijken naar hetgeen zij besteld had toen het op tafel kwam. Zij was heel slank en had de wereld aan eten voor zich staan. Ik stond paf! Maar ik begeep het meteen. Zij genoot. Wat van zeer grote invloed heeft is jezelf aardig vinden. Ofwel stoppen met jezelf bekritiseren over van alles en nog wat. (Dus ook niet: als ik dit op heb, moest ik maar weer eens gaan hardlopen of zoiets). En doen wat echt bij je past. Deze elementen bij elkaar zorgen voor een prachtig lichaam!
En ... accepteer jezelf.
Een reactie plaatsen
<< Startpagina